و بر كفر خود اصرار ورزند و مؤمنى در آنها بهم نرسد بتأخير اندازيم . . . چنانچه همين كار را نسبت بقوم نوح كرديم . و جبائى گفته : معناى آيه اين است كه اگر عذاب اينان را تا مردمى ديگر كه پس از ايشان بيايند و آنها را تكليف كنيم و نافرمانى كنند كه در آن وقت حكمت اقتضاى نابودى آنها را بنمايد ، بتأخير اندازيم . . . و در حديثى كه از امام باقر و امام صادق عليهما السلام روايت شده فرموده‌اند : منظور از « أُمَّةٍ مَعْدُودَةٍ » در اين آيه ياران حضرت مهدى عليه السلام هستند كه بشمارهء اصحاب بدر بيش از سيصد و ده نفر هستند و مانند ابرهاى پائيزى گرد هم جمع شوند . « لَيَقُولُنَّ ما يَحْبِسُهُ » از روى مسخره گويند : اگر اين عذاب راست بود چه چيز آن را بتأخير انداخت ؟ « أَلا يَوْمَ يَأْتِيهِمْ لَيْسَ مَصْرُوفاً عَنْهُمْ » آگاه باشيد كه اين عذابى كه دير آمدنش را مسخره ميكنند هر گاه در وقت معينى خدا اراده كند و بر آنها فرود آيد هيچكس نيروى بازگرداندنش را از آنها ندارد ، و در آن موقعى كه خدا بخواهد آن را بياورد احدى قدرت بردنش را ندارد . « وَ حاقَ بِهِمْ ما كانُوا بِهِ يَسْتَهْزِؤُنَ » و به همان عذابى كه مورد استهزاء و تمسخرشان بود دچار گردند .